Dostajesz polecenie napisz felieton pt. „kobiece spojrzenie”. Boże kochany! I od razu stres. Przecież do szkoły już dawno nie chodzę, wypracowań nie pisałam od 30-stu, no nie przesadzajmy, od 20-stu lat. Ortografia zgrozo!

Ale nic, każą to siadaj i pisz. Siedzę, myślę… myślę, myślę za oknem świeci słońce, pewnie dzieciaki na rowerach szaleją, może pojechali nad jezioro. A ja siedzę i mam napisać felieton. Tak jak bym na przykład miała obiad ugotować no to by było cos, kaczka z jabłkami, kapusta modra, małe ziemniaczki, no nawet deser by się jakiś zrobiło! O truskawki ze śmietana i galaretka.

Ale nie, żaden obiad- masz zadanie siedź i pisz felieton. O czym to kobiece spojrzenie może być, cholera, jakiegoś natchnienia potrzebuje. Gabrysia siedzi obok i też szuka motywacji, ale ma fajna torebkę. Niezły kolor, pasowałaby mi do nowej sukienki, ciekawe, gdzie ją kupiła! Muszę zapytać, też by mi się taka przydała. Halo, halo- felieton! Siedzisz, więc pisz.

Co by tu wymyślić? Może etymologia, może filozofia, może feminizm, może równouprawnienie, a już wiem- przerwa na kawę.